Nicomedes Pastor Díaz Corbelle.
Lugar: Rio Landro
O seu poema en galego Alborada (1828) considérase unha das primeiras mostras do renacer desta lingua.
“A Alborada”
Ai, miña pequeniña!
Que ollos bonitos tes! Que brilladores!
Case salta a alma miña!
E vendo os teus colores
Ver me parece todos os amores! 5
Agora que a alborada
Os dulces paxariños xa cantaron
E da fresca orballada
Nas perlas os ramiños se pintaron,
Agora, que divinos 10
Brillarán os teus ollos cristalinos!
Ai! Asoma, esas luces
Asoma a esa ventana, miña hermosa,
Tu que sempre reluces
Con elas máis lustrosa 15
Cá Luna, cando nace silenciosa.
Verasme aquí cantando
Xunto estas augas craras, estas penas,
Verasme aquí agardando
Que se rompan as lúgubres cadenas 20
Da noite que me aparta
De quen nunca a alma miña se veu farta.
Mírame, si, querida
Cando do blando sono te levantes
Máis fresca e máis garrida 25
Ca estas frores fragantes,
Cá espuma destas ondas resonantes.
E aínda non parecen
Eses olliños teus? Dormes, rosiña?
Dormes, e resplandecen 30
Os campanarios altos da mariña?
Aínda non oíche
Aquela dulce voz que me aprendiche?
Déixasme que aquí sólo
Ás augas lles dirixa os meus acentos, 35
E non vés ó meu colo
Fartarme de contentos
E, amante, aproveitar estes momentos?
Desde aquí vexo os mares
Serenos estenderse alá no ceo. 40
Oio de aquí os cantares
Da píllara fugaz, do merlo feo,
Pero o teu seo lindo
Non o vexo, meu ben, que estás durmindo.
Xa se foi o luceiro, 45
Desperta desa cama, miña rosa.
Desperta, e ven primeiro
Abrir a venturosa
Ventana do teu carto, ven graciosa.
Sal como sempre sales, 50
Máis divina cá diosa de Citera
Salindo dos cristales,
Máis galana cá leda primavera
Esparcindo rosales:
Venus pra min, amante, 55
Primavera, mañán e fror fragante.
Xa te vexo salindo
Mirarme, e retirarte avergonzada.
E de quen vas fuxindo
Tontiña arrebatada? 60
Do teu amor que canta na enramada?
Non fuxas, non, querida,
Ven aquí, baixa a escala sin temores,
Esa frente garrida
A miña man a cubrirá de frores, 65
Xa as teño aquí xuntiñas
Que venturosas son! Que bonitiñas!
Ven, despeinada aínda,
Darme o primeiro abrazo, darme a vida.
Canto es así máis linda! 70
Ven que a mañán frorida
Sólo pra os que se queren foi nacida.
Non, non, durme, descansa!
Naide turbe o reposo do teu peito,
Plácida quietud mansa 75
Sin cesar vele o teu hermoso leito.
Durme, que non tes penas
E acaso en min soñando te enaxenas.
Reposen os teus ollos
Eses ollos divinos, venenosos. 80
Tamén finos cogollos
Nos rosales pomposos
Agardan por abrirse recelosos.
Si, miña prenda amante:
Eu cantarei aquí mentras que dormes. 85
Ai, que o Landro brillante
Non é o dourado Taxo, nin o Tormes
Alinda o meu retiro!
Durme, si, durme, mentras que eu suspiro
Nicomedes Pastor Díaz